Ale od początku. Jakiś czas temu obejrzałam w TV reportaż o 2 paniach (jeśli dobrze pamiętam), które prowadzą ciekawą działalność. Z pomocą dobrze wychowanego pieska i łagodnego kota uczą dzieci w szkołach jak opiekować się domowymi zwierzętami, jak je traktować, jak zachowywać się w ich obecności aby ani dziecku ani zwierzęciu nie stała się krzywda. Reportaż zbiegł się w czasie z kolejnym, opisywanym w mediach aktem przemocy dzieci wobec zwierząt, tak wiec sprawa bardzo na czasie i generalnie fajny pomysł. Panie – ze swoim programem edukacyjnym – odwiedzają młodsze klasy podstawówek i ponoć mają tyle zgłoszeń z różnych szkół, że do końca roku szkolnego brak wolnych terminów.

Wszystko super ale … zastanowiło mnie DLACZEGO ??? Czy szkoła, która w swoim programie ma budowę pierwotniaków i życie płciowe ślimaków oraz mitozę i mejozę -  które do dziś pamiętam, bo mnie Wasilewski 4 razy z tego pytał -  nie uczy, że kota głaszcze się z włosem, a pies nie lubi być przywiązany łańcuchem do budy?

Grzebnęłam w GOOGLE i znalazłam jakiś dokument zawierający program nauki biologii w szkole podstawowej. Zafascynował mnie absolutnie taki punkt programu:

„Kinetyczno-molekularny model budowy materii; rozmiary cząsteczek, oddziaływania międzycząsteczkowe” – a l e   o  c o   c h o d z i  ????

Dla ciekawych cytat z tego programu w zakresie wiedzy o zwierzętach:

Jest mój ulubiony turkuć podjadek, jest o społecznej strukturze mrowiska -  psa i kota brak .

Dziwne – myślę sobie – ale cóż, szkoła jak szkoła – wiadomo, oderwana od rzeczywistości …. Trzeba jakoś przeżyć, może w starszych klasach jest inaczej?

Jakoś w tym czasie kolega mojej córki, dowiedziawszy się czym się zajmuję, poprosił czy bym mu nie wytłumaczyła o co chodzi z tymi emeryturami, OFE itp. Bo właśnie rozpoczął pracę i zaczyna go to dotyczyć – a on nic nie wie, poza hasłami. Niby jest Internet i wyszukiwarki jednak po wrzuceniu w google hasła: OFE,  wyskakuje ponad … 9 mln stron!

Oczywiście chętnie przystąpiłam do dzieła – moja córka również zasiadła do stołu – jeszcze studiuje jednak warto wiedzieć co ją czeka w przyszłości. Wykład + pytania trwały ponad 2 godziny. Potem jeszcze była mała powtórka – bardziej szczegółowa. Wszystko o czym im mówiłam dotyczyło obowiązującego systemu emerytalnego, planowanych zmian (bo to jeszcze przed tą nieszczęsną zmianą ustawy o OFE było), wpływu naszego DZIŚ na nasze JUTRO.

Bardzo im się podobało. Mówili, że nareszcie zrozumieli o co w tym wszystkim chodzi i „z czym to się je” bo wcześniej nikt im niczego, nigdy!!! nie tłumaczył i ogólnie była bryndza w temacie.

A na mnie spłynęła taka refleksja – przypomniała mi się bowiem wtedy ta historia od której zaczęłam mój przydługi wywód – tak jak w podstawówce nie uczą rzeczy podstawowych o psach, kotach i chomikach, tak w dalszej edukacji brak jest wykładu o realnym świecie finansów, w którym przyjdzie żyć każdemu z nas. Oczywiście!!! W życiu przeciętnego człowieka wiedza o całkach, trygonometrii i rachunku prawdopodobieństwa jest absolutnie niezbędne. Szczególne ten ostatni wydaje się przydatny – aby wyliczyć jakie jest prawdopodobieństwo, że dożyję swojej nędznej emerytury … bo to, że będzie nędzna wiem niemal na 100%. Nie to, żebym była wrogiem matematyki w szkole – wręcz odwrotnie – był to zawsze mój ulubiony przedmiot. Ale czy dla młodego człowieka, który kończy szkołę albo studia, podejmuje pierwszą pracę, wiedza o tym jak rozliczyć PIT, co się dzieje z 1/3 jego wynagrodzenia, które zabierają mu składki na ZUS, nie jest ważniejsza niż całki i cosinusy? Nasz system oświaty jest jak za czasów mojej szkoły – mało przystosowany do rzeczywistości. Tyle, że przez ostatnie lata ta rzeczywistość przyśpieszyła i odległość zwiększyła się o lata świetlne.

A jaka konkluzja z tego co tu naskrobałam? Jeśli szkoła nie uczy, a google przerażają nadmiarem informacji trzeba szukać kompetentnych doradców, którzy wytłumaczą o co chodzi w całym tym bałaganie.

Szukajcie takich właśnie doradców – którzy poświęcą Wam czas, podzielą się swoją wiedzą, odpowiedzą na pytania, wysłuchają Was i pomogą znaleźć najlepsze rozwiązania na Waszą przyszłość bliższą i dalszą.

Wystrzegajcie się tych, którzy do Was dzwonią z jedynym, najlepszym na świecie produktem, najlepszej i jedynie słusznej firmy.

Jaka by ona nie była.

p.s.

Kolega córki, mimo bardzo młodego wieku i niewielkich jeszcze dochodów, postanowił zacząć odkładać pieniądze na swoją emeryturę. Muszę powiedzieć, że mi tym zaimponował – bo ja go do niczego nie namawiałam, nie zachęcałam. Sam podjął decyzję.

Dowiedział się, pomyślał, podjął decyzję. Mam nadzieję, że okaże się słuszna.

Obecni 20-stolatkowie są pierwszym pokoleniem w naszej biednej ojczyźnie, które ma szansę żyć kiedyś na emeryturze tak, jak dzisiaj żyją emeryci z różnych, nieprzyzwoicie bogatych krajów ….

I to tyle o zwierzakach …. .

Na początek dwie uwagi – po pierwsze licealiści mogą się obrazić (słusznie !!!) za te „dzieci” – powiedzmy raczej, że powinno się ich nazywać młodzieżą. Po drugie – z opisu wynika, że karta nie ma nic wspólnego z kartą kredytową – to raczej karta płatnicza z dodatkowymi funkcjami dostępu. Trochę dziwne, że dziennikarze biznesowego działu Onetu bezmyślnie powtarzają to, co napisali równie bezmyślnie dziennikarze Gazety Prawnej, nie wiedzący jaka jest różnica między kartą kredytowa, a płatniczą.

Sam pomysł wyposażenia młodzieży w karty jest zły. Będę się trochę powtarzać bo już pisałam  o tym, że moja córka dostała na 13-ste urodziny (jest to graniczny wiek umożliwiający posiadanie rachunku bankowego wraz kartą, rachunek jest zwykle powiązany z kontem bankowym rodzica) kartę płatniczą, na którą co miesiąc  wpływała pewna, ustalona kwota pieniędzy. Z otrzymaniem karty wiązała się zasada, iż wszelkie swoje wydatki poza podstawowymi (tzn. jedzenie w domu, niezbędne ubrania i podręczniki) będzie pokrywać z własnych, wpłaconych na jej rachunek pieniędzy. Decyzja na co wyda pieniądze należała do niej – do niej. Mogła wydać  je jednego dnia na  - przepraszam – duperele i czekać cały miesiąc na kolejny dopływ gotówki albo zaplanować wydatki na cały miesiąc lub  zbierać  na jakiś bardziej sensowny większy wydatek. Dziś jest już studentką i wierzcie mi, że potrafi gospodarować swoimi pieniędzmi nie gorzej od wielu znanych mi, dorosłych całkiem osób, posługuje się wszelkimi instrumentami finansowymi dostępnymi w banku internetowym, gdzie ma nowe, już samodzielne konto.  Dlatego myślę, że sam pomysł jest bardzo dobry, wręcz wskazany i powinien być nawet realizowany dużo wcześniej,  już w gimnazjach.

Taka karta mogłaby spełniać również funkcje legitymacji szkolnej i biletu miesięcznego – na wzór legitymacji studenckich, które mają właśnie formę karty elektronicznej (ale bez funkcji płatniczej).   Natomiast nie bardzo przekonuje mnie funkcja dostępu do szkoły za pomocą  karty – już to widzę – ciekawe jak długa będzie  kolejka do bramki tych co zapomnieli karty!!! Z tym wiąże się też  ’przymus” posiadania karty, co również nie jest moim zdaniem do zaakceptowania. To, że ja sama dałam mojemu dziecku taką kartę wynikało zarówno z mojego doświadczenia w finansach, możliwości finansowych ale również dojrzałości dziecka. Wiedziałam, że mogę liczyć na jej rozsądek w wydawaniu pieniędzy, wiedziałam też, że sama potrafię być konsekwentna i nie dawać jej więcej pieniędzy ponad ustaloną kwotę, nie reagować na „kup mi mamo”. Te dwie rzeczy są bowiem podstawowymi warunkami tego, aby karta płatnicza wręczona dziecku spełniła swoją funkcję edukacyjną.   Jednak nie twierdzę, że każdy rodzic powinien iść moim śladem – wiele zależy bowiem od dojrzałości i odpowiedzialności  dzieciaka, możliwości finansowych rodziców itp. Szkoła nie powinna wiec tworzyć takiego przymusu. Karty mogą się stać też źródłem podziałów na tych co mają i na tych co nie mają „osadu” na karcie. A to już fajne nie będzie.

Mnie do tego upragnionego momentu zostało niewiele (albo wiele – w zależności od tego jak zostanie ostatecznie określony wiek emerytalny dla kobiet) ponad 10 lat. Przez pierwszą połowę swojego żywota, żyłam w komunie – nawet gdybym mogłam dostać paszport, nie stać mnie było na zagraniczne wakacje, mieszkanie owszem miałam – ale stare, bez wygód, po przodkach – chociaż w tamtejszej perspektywie byłam i tak w sytuacji lepszej od wielu rówieśników, gnieżdżących się z 2 pokojach z rodzicami. Itd., itp. A potem przyszedł początek lat 90- tych i nagle wszystko można było mieć – pod warunkiem, że się na to tak czy inaczej zarobiło.

Porównuję się ze swoją córką, urodzoną w okresie tego przełomu. Miała 1-2 latka, gdy nagle w sklepach pojawiły się banany w nieograniczonej ilości – ona je traktowała jak normalny, dostępny w każdej chwili owoc, ja – wytęskniona bananowej słodyczy – objadłam się przez klika miesięcy tak, że potem przez lata nie mogłam na nie patrzeć. Ona pierwszy raz wyjechała za granice kiedy nie miała jeszcze 10 lat. Dla mnie to również był pierwszy zagraniczny wyjazd – byłam sporo po trzydziestce. Itd., itp. Od niedawna mogę mieszkać w mieszkaniu, które spełnia moje potrzeby. Pokochałam podróże i staram się wykorzystać każdy dzień urlopu na zwiedzanie różnych zakątków świata … albo foczenie na plaży nad ciepłym morzem.

I w tym świecie szczęśliwości pada pytanie – a co na emeryturze? Już wiem, że nie będę niemieckim emerytem, takim jak ten, z którym rozmawiałam w samolocie relacji Kair – Wiedeń. On zapłacił 3 tys. EURO za tygodniowy rejs po Nilu. Ja za 3 tys. PLN zwiedziłam prawie cały Egipt, chociaż pewnie w mniej komfortowych warunkach. Wiem, że na emeryturze nie będzie mnie stać na taką wyprawę. Ani za 3 tys. EURO, ani nawet za 3 tys. PLN. I teraz mam dylemat – odkładać na przyszłość, żeby kiedyś chociaż do Ciechocinka na turnusik raz w roku wyjechać czy korzystać z życia teraz póki jeszcze mogę, mam siłę i chęci? Bo, proszę Pani, nie mogę robić obu tych rzeczy na raz, nie stać mnie bowiem na to!!! Musze wybierać. Tak jak zapewne tych 50% Polaków, którzy nie oszczędzają w ogóle na przyszłość. Co Pani by wybrał na moim miejscu? Teraz odrabiam zaległości z pierwszej, nędznej dość połowy życia. Nie wiem, czy dożyję emerytury. Ale może dożyję – co wtedy? Dieta wodno – cebulowa? Przyglądanie się przez okno jak żyją inni? To może lepiej zrezygnować z kolejnych, kosztownych wakacji??? Wybór jest trudny. Zazdroszczę swojej córce – ona zapewne nie będzie już miała takich dylematów – i pożyje wygodnie i będzie miała „niemiecką” emeryturę. Tego jej życzę. Może zabierze kiedyś matkę – emerytkę na wypasione wakacje?

I – droga Pani Agnieszko -  nie siedzę z założonymi rękami. Nerwowo nimi przebieram.

Zanim przykłady, to taka myśl o dziennikarzach, specjalistach i zbytnim teoretyzowaniu. Przeglądając w ostatnich miesiącach gazety, zastanawiałam się jak to możliwe – z czysto redakcyjnego punktu widzenia nawet – że w jednym wydaniu pisma pojawiały się artykuły mówiące, że:
1. kryzys już za nami
2. w ogóle nie było kryzysu w Polsce,
3. kryzys trwa i końca nie widać,
4. najgorsze dopiero przed nami!
I każda z tych myśli była poparta dowodami i logicznym (pozornie) wywodem. Przecież czytelnik, który nie zna się za bardzo na temacie, musi taką lekturę przypłacić bólem głowy – kupować akcje – sprzedawać? zacząć oszczędzać – a może wydawać zaskórniaki bo taniej nie będzie? kupować nowy samochód – remontować stary? itp. itd.
Jeśli były by to sprzeczne wywody na tematy polityczne to rozumiem – jest demokracja. Ale ekonomia jest mierzalna, matematyczna – skąd wiec takie rozbieżności w interpretacji tych samych zjawisk? Cóż, nie mam pojęcia – jedyna sensowna odpowiedź to taka, że również do ekonomii wkroczyła demokracja w miejsce solidnej wiedzy i analizy – teraz każdy może głosić co mu się zdaje lub zamarzy.

Co do moich prognoz….. Komentarz do wpisu Kredyty w kryzysie zakończyłam hasłem „czas na złoto”.  Postanowiłam sprawdzić czy były to „prorocze słowa” . I cóż się okazało?  – od dnia kiedy to napisałam cena złota wzrosła o prawie 20%, a sprzedając złoto na początku grudnia można było zarobić nawet ponad 30%. Czy to dużo czy mało w dobie kryzysu – to już kwestia indywidualnej oceny. Czy jednak zarobił ktoś z was w tym  czasie więcej na innych inwestycjach? Teraz w prasie zaczyna się pojawiać coraz więcej informacji o korzystnych inwestycjach w złoto. Widać temat robi się medialny. Ale ja pierwsza byłam  – a co, trzeba się czasem samemu pochwalić – nikt tego lepiej nie zrobi!.
Druga sprawa – mieszkania. I też się sprawdza – ceny mieszkań już nie spadają, podaż jest mała ponieważ wiele inwestycji zostało wstrzymanych w ostatnim roku, a w tych ukończonych wcześniej – najlepsze lokale dawno wykupione.

I kursy walut dla kredytów w CHF bardzo korzystne – od 2 marca (kiedy powstał  wpis o mieszkaniach) do 31 grudnia 2009r. kurs PLN do CHF (średni NBP) spadł o 13,75% – z 3,2069 do 2,7661 PLN/CHF. Oznacza to, że jeśli 2 marca 2009r. ktoś zaciągnął kredyt w wysokości 500 tys. PLN nominowany w CHF, to dziś, tylko w wyniku zmiany kursu, ma do spłaty o prawie 70 tys. PLN mniej. Przewidywałam, że za za jakiś czas ceny mieszkań będą rosły – wiadomo – prawo popytu i podaży – na rynek trafia znacznie mniej mieszkań niż rok wcześniej, a popyt rośnie, bo banki nieco popuściły akcję kredytową no i wiele osób przez ostatni rok wstrzymało się z decyzją o zakupie lub nie otrzymało kredytu. Takie też sygnały pojawiają się w prasie. Ceny najpopularniejszych, małych i średnich mieszkań już nie spadają i chociaż prognozy na przyszły rok są dość optymistyczne i zwiększać ma się ilość nowych inwestycji, to jakoś nie wierzę, aby deweloperzy decydowali się na obniżkę cen z tego powodu – będą chcieli odrobić strat z ostatniego roku, a i popyt będzie większy niż normalnie – z powodów j.w.
Jednak miałam rację Agnieszko! – trzeba było mieszkanie kupować w zeszłym roku!

]]> http://www.finansowy.pl/kryzys-finansowy/234/sprawdzalne-prognozy.html/feed 1 http://www.finansowy.pl/finanse-domowe/207/stary-rok-nowy-rok.html?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=stary-rok-nowy-rok http://www.finansowy.pl/finanse-domowe/207/stary-rok-nowy-rok.html#comments Fri, 01 Jan 2010 13:56:30 +0000 Alicja http://www.finansowy.pl/?p=207 Stary!
Dziwny to był dla mnie Rok – wiele niespodziewanych zmian, w większości korzystnych, acz stresujących. Po pierwsze – dziecko się dostało na wymarzoną uczelnie (3 podejścia!) – ale ile nerwów było, niepewności ehh, lepiej nie mówić, ważne, że dobrze się skończyło!

Po drugie – jest praca dla 50-letniej kobiety bez biegłej znajomości 3 języków obcych !!! Okazuje się, że trzeba być w miarę dobrym w tym, co się robi, a praca przyjdzie sama. No i przyszła, i wyzwoliła z bankowego, korporacyjnego kieratu (bo wcześniej praca też była ale już się rano wstawać nie chciało ). I miło usłyszeć na pożegnanie:

„dobra jesteś w tym co robisz, szkoda, że odchodzisz …… „ Szkoda, że wcześniej nie doceniliście i nie płaciliście więcej!!! Dadzą radę beze mnie  -  nie ma ludzi niezastąpionych.
Potem nowa praca – nowe wyzwania, dużo mniej wolnego czasu, szał pisania wniosków o dotacje unijne. (O dotacjach coś chyba napiszę za moment? Są chętni?)
Okazało się też, że zmiana pracy to najpierw baaaaardzo długi urlop bo takie przepisy. Nareszcie był czas zwiedzić Pragę Czeską (ładna choć trochę przereklamowana! ale piwo dobre; i utwierdziłam się w przekonaniu że jednak Czesi generalnie za nami jako narodem nie przepadają – jeśli ktoś ma inne zdanie to służę dowodami na zdjęciach; a miałam wcześniej nadzieję, że takie narodowe antagonizmy to tylko propaganda poprzedniej epoki… a może nadal istnieje w głowach ludzi? Po 20 latach?), był czas „wyfoczyć” się nad ciepłym morzem (nigdy za dużo), a potem jeszcze dość niespodziewana podróż po Egipcie (prawie 3 tygodnie bez biura podróży!). Jak by kto miał pytania o szczegóły takiej prywatnej podróży  -  służę pomocą.
Tak piszę o tym starym już roku, żeby trochę się wytłumaczyć z przerwy w pisaniu blogu. Jakoś czasu i sił zabrakło – zbyt wiele się działo w realnym życiu. Szkoda mi tylko kilku fajnych wątków, które przez ten czas stały się nieaktualne – no bo kto dziś pamięta jeszcze o tych nieszczęsnych opcjach?

Nowy!
Piękną, zimową pogodą nas wita (pod warunkiem, że lubicie zimę, taką prawdziwą – ze śniegiem i mrozem).
Nowy Rok to jak zwykle podsumowania, prognozy i to co najgorsze – zobowiązania i przyrzeczenia: rzucę palenie (ja szczęśliwie nie mam co rzucać ale wszystkim życzę powodzenia w tym względzie), schudnę, zacznę ćwiczyć, poświęcę więcej czasu rodzinie, zakończę nieudany związek, znajdę lepszą pracę, będę mniej pracować, nauczę się niemieckiego, zacznę chodzić do teatru, nie będę siedzieć tyle przed komputerem, będę oszczędzać ….. Ile ludzi tyle pomysłów na noworoczne przyrzeczenia. A ja nie składam przyrzeczeń – po co się stresować na własną prośbę? Już wiele lat temu odkryłam, że Noworoczne Przyrzeczenie to w 99% stres! Stres z powodu braku realizacji tych przyrzeczeń. Bo dlaczego niby akurat ten jeden dzień w roku ma być właściwy do zmiany moich przyzwyczajeń i sposobu życia? Nie zgadzam się kompletnie z wypowiedziami różnych psychologów, że tak trzeba – bo przełom, bo podsumowania, bo nowe. Dla mnie bzdura – przez 365 dni w roku wiem, że powinnam schudnąć, mniej czasu spędzać przed komputerem i więcej się ruszać. I mogę to zmienić, ale muszę poczuć, że właśnie … mogę, dam radę. I to „poczucie” może się zdarzyć każdego dnia, nie koniecznie w Nowy Rok. Nie chcę się za rok stresować tym, że znów nie dotrzymałam noworocznego przyrzeczenia!!!
Bardzo mi się podobały życzenia świąteczno-noworoczne, które dostałam od znajomego profesora ekonomii:

Życzę zdrówka, bo inne problemy rozwiąże gotówka.

Tak wiec wszystkim w Nowym Roku życzę zdrówka, a co do gotówki – mam nadzieję, że moja pisaninka pomoże komuś nieco poprawić jej bilans w portfelu.

p.s.
I chciałam tu dodać, że powrót do pisania bloga nie ma nic wspólnego z noworocznym postanowieniem – ot, tak po prostu wypadło .

Muszę się tu przyznać do czegoś – mimo, że pracuję w banku i mam do czynienia ze sprawozdaniami finansowymi wielu firm, to o opcjach wiedziałam dotychczas – jak się okazało – niewiele. Opcje przed kryzysem były zwykle w firmach źródłem tzw. dodatnich różnic kursowych – czyli zysku. Czyli jest fajnie i nie ma problemu – wiec po co się tym zajmować!
Na czym to polegało?
Otóż od ponad 4 lat (mniej więcej od poprzedniego szczytu kursu PLN do EUR, który miał miejsce na początku 2004r.) kurs EURO względem złotówki spadał – z mniejszymi lub większymi, okresowymi wahaniami. Oznacza to, że za 1 euro płaciliśmy coraz mniej złotówek (złotówka się umacniała, euro się osłabiało). To był bardzo przyjemny proces dla osób, które np. lubią podróżować (znacznie spadły realne ceny wyjazdów zagranicznych), popularne stały się zakupy w zagranicznych sklepach internetowych (dolar też się osłabiał wiec taniej było kupić wiele rzeczy na eBayu niż w polskim sklepie), cieszyli się ci (w tym ja!!!), którzy mieli do spłaty kredyty walutowe (spadek kursów dotyczył też franka szwajcarskiego), w krajowym wymiarze – spadło znacznie zadłużenie Polski. Jednak były grupy, których takie wzmocnienie złotówki cieszyło znacznie mniej – posiadacze oszczędności w walutach, beneficjenci wszelkich dopłat i dotacji unijnych przyznawanych w EUR, w końcu grupa, o którą nam chodzi – eksporterzy!
Firma produkcyjna działa tak, że najpierw musi coś kupić, przerobić na jakiś produkt, następnie sprzedać z zyskiem. Jeśli zakupy surowca czy materiałów do produkcji  są realizowane za granicą i płatne w walucie, potem przerabiane w kraju (część kosztów w złotówkach jednak bo np. płace), a następnie w kraju sprzedawane – wtedy wzmocnienie złotówki działa na korzyść firmy – koszty w walucie spadają, za przychód w złotówkach może kupić coraz więcej surowca za granicą. Jeśli taka firma jest eksporterem tzn. ma przychody w walucie – zarobi pewnie mniej ale też nie ma wielkiego problemu – musi sprzedać po niekorzystnym kursie tylko część przychodów w walucie żeby pokryć krajowe koszty. Jeśli zarówno koszty jak i przychody ma w walucie – nie musi wymieniać euro czy dolarów na złotówki, nie ponosi kosztów tej wymiany i nie traci na kursach.
Schody zaczynają się gdy firma jest eksporterem tzn. większość lub całą swoją produkcje sprzedaje za granicę lub w kraju ale w cenach określonych w walucie, a zakupy wszelkich surowców, materiałów i innych kosztów są realizowane w kraju – za złotówki. W takiej sytuacji jest np. wiele firm z branży spożywczej, mleczarnie, które eksportują swoje produkty ale całość kosztów ponoszą w PLN (skup mleka od rolników), to samo dotyczy zakładów mięsnych (słynna sprawa zakładów Dudy), przetwórstwa owoców i warzyw. Również w innych branżach można znaleźć takie przykłady. Eksporterzy zaczęli ponosić straty – za swój towar czy produkt dostawali wprawdzie wciąż tyle samo waluty ale musieli ją wymienić w banku na złotówki (no bo koszty mieli w PLN) – i tych złotówek było coraz mniej. Oczywiście próbowali się ratować – obniżać koszty gdzie się dało, ale nie zawsze się dało (bo np. płace zaczęły rosnąć), negocjować ze swoimi odbiorcami wzrost cen (ale jak tu negocjować, jak za rogiem stoi Chińczyk z podobnym – może trochę tylko gorszym – towarem za pół ceny?). Eksporterzy zaczęli tracić coraz więcej na zmianach kursów. W skrócie działało to tak:
Powiedzmy, że firma wyprodukowała towar, który może sprzedaż za granicę za 10.000 EUR. Koszty produkcji – w przeliczeniu na EUR wyniosły 9.500 EUR, zysk 500 EUR. Firma wystawia fakturę na sprzedaż towaru w dniu 2 czerwca 2008r. kiedy kurs wynosi 3,38 PLN/EUR, i w swoim rachunku wyników księguje sobie zysk (tak naprawdę to przychód i koszty – ale dla uproszczenia – powiedzmy, że zysk) w wysokości 1.690 PLN (500 EUR x 3,38). Tylko, że termin płatności za sprzedany towar przypada dopiero za 30 dni!!! W dniu 2 lipca na konto naszej firmy wpływa 10.000 EUR, jednak w tym dniu EUR kosztuje już tylko 3,3. Firma musi wymienić w banku euro na złotówki aby pokryć koszty dalszej produkcji (zakładamy tu, że są one bez zmian) i zrealizować zysk. Jej zysk 500 euro, to już jednak nie planowane 1.690 PLN, a jedynie 1.650 PLN – firma musi wiec w swoich księgach rachunkowych pomniejszyć zysk o 40 PLN (1.690 – 1.650= 40). Pojawiają się tzw. straty z różnic kursowych. Jeśli dodamy do tego spread oraz fakt, że za pozostałą część EUR (to co finansowało koszty) firma nasza otrzyma również mniej złotówek, a więc aby wykonać tą samą produkcję (kupić taka samą jak poprzednio ilość surowca) – będzie musiała wydać część zysku – widzimy, że utrzymywanie się takiej sytuacji w dłuższym okresie mogło spowodować bardzo wysokie straty eksportera. I wtedy pojawia się ratunek – dzwoni z banku dealer walutowy lub doradca klienta i proponuje zakup OPCJI.
…. ale o tym to już po świątecznym śniadaniu chyba napiszę – nie chcę sobie psuć apetytu .
Wesołego jajeczka i Alleluja Wszystkim.

Otóż to właśnie dzięki informacji z BIK (czasem też z wewnętrznych, bankowych baz danych – jeśli byliście wcześniej klientami tego samego banku). Informacji o tym, że w przeszłości braliście kredyty, które zostały w terminie, prawidłowo spłacone, a wiec jesteście solidnymi klientami.
Wbrew bowiem powszechnej opinii BIK nie jest instytucją, która prowadzi „czarną listę niesolidnych dłużników kredytowych”. A w każdym razie nie wyłącznie!!!

BIK czyli Biuro Informacji Kredytowej jest Spółką Akcyjną powołaną w 1997 r. przez banki i Związek Banków Polskich na mocy art. 105 ust 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo Bankowe (Dz. U. Nr 140 poz.939 z późn. zmianami).

Aktualnie akcjonariuszami BIK są: BGŻ, Bank Handlowy, DnB NORD, Millennium, PEKAO S.A. Getin Bank, NORDEA Bank Zachodni WBK, BRE Bank, ING Bank Śląski, Kredyt Bank, PKO BP oraz Związek Banków Polskich.

BIK został powołany „w celu gromadzenia, przetwarzania i udostępniania bankom informacji stanowiących tajemnicę bankową, w zakresie w jakim informacje te są potrzebne w związku z wykonywaniem czynności bankowych, a także innym instytucjom ustawowo upoważnionym do udzielania kredytów – informacji o wierzytelnościach oraz o obrotach i stanach rachunków bankowych w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne w związku z udzielaniem kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń.” UFFF….
Praktycznie wygląda to tak, że każdy bank (niekoniecznie będący akcjonariuszem BIK, np. dotyczy to też SKOK-ów, banków spółdzielczych) przekazuje do BIK raz w miesiącu, drogą elektroniczną (zarówno proces przekazywania danych do BIK jak i uzyskiwania informacji o kliencie przez bank jest całkowicie zautomatyzowany, a dostęp do danych mają wyłącznie wyznaczone osoby), informacje dotyczące wszystkich swoich  klientów:
- Wasze dane osobowe (imię nazwisko, PESEL, nr dowodu),
- dane na temat Waszych zobowiązań wobec Banków takie jak: data powstania, rodzaj zobowiązania (nie tylko  kredyt ale też karty kredytowe), okres spłaty, waluta, terminowość spłat,
- informacje o zadłużeniu wraz z terminami spłaty czyli Wasza historia kredytowa.
Tak wiec BIK gromadzi i przetwarza wszystkie informacje przekazane przez banki – zarówno pozytywne (kredyty spłacane terminowo), jak i negatywne (kredyty spłacane z opóźnieniem).
Raz jeszcze chciałam podkreślić, że BIK nie wykorzystuje przekazanych danych w jakiejkolwiek własnej działalności, a wyłącznie gromadzi i udostępnia te informacje – w oparciu o przepisy Prawa Bankowego oraz Ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Wiecie już co to jest BIK – w następnych częściach trochę historii (bo brałam w niej udział ) oraz jak się nie dostać na „czarną listę”, której nie ma.

M lub  6M, jednak w tym przypadku wyjątkowo nie mam pretensji .

Przy takiej konstrukcji (tzn. w oparciu o stawki referencyjne) oprocentowanie kredytu zmienia się zwykle z taką częstotliwością jakie jest nasze „X” tzn. dla stawki 3M oprocentowanie będzie się zmieniało co 3 miesiące, a dla stawki 6M – co pół roku, a dzień, w którym będzie następowała zmiana stawki jest zwykle dokładnie opisany w umowie kredytowej. Wiemy wtedy dokładnie jakie będzie oprocentowanie naszego kredytu w następnym okresie.

Jeśli natomiast Wasz kredyt jest oprocentowany w oparciu o jakąś inną, dziwnie opisaną stawkę, zwaną zwykle „stawką bazową„, ustalaną przez Zarząd Banku, na podstawie bliżej nieokreślonych parametrów, to nie będziecie w stanie przewidzieć jak będzie się ta stawka zmieniać – jak często, czy zgodnie z rynkiem. A już na pewno zmiany te będą znacznie opóźnione w stosunku do zmian na rynku – co jest może dobre gdy stawki rosną, ale kiepskie, gdy stawki spadają, co ostatnio ma miejsce. Tu możecie znaleźć przykłady tego, jak banki w ostatnich tygodniach reagowały na obniżki stóp procentowych dla CHF.

Dobrym – negatywnym – przykładem takiego niekorzystnego oprocentowania kredytów jest BRE, przeciwko któremu UOKiK skierował w tym tygodniu pozew do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów między innymi w związku z niekorzystnymi zasadami określania przez ten bank oprocentowania kredytów hipotecznych, przy którym „Konsumenci nie są w stanie przewidzieć, w jakiej sytuacji to oprocentowanie będzie rosło, jak również malało” .
Tak wiec jeśli zastanawiacie się w którym banku wziąć kredyt – pamiętajcie aby sprawdzić jak w umowach kredytowych określane jest oprocentowanie, jeśli zapisy są niejasne – możecie mieć pewność, że będą interpretowane z korzyścią dla Banku, a nie dla Was. Tu znajdziecie informacje jak banki określają oprocentowanie kredytów w CHF.
Jeśli podstawą oprocentowania są stawki referencyjne – starajcie się w negocjacjach z bankiem ustalić stawki na krótszy okres.

Powodzenia.

]]> http://www.finansowy.pl/finanse-domowe/173/wibor-libor-euribor-a-oprocentowanie-kredytow.html/feed 2 http://www.finansowy.pl/definicje/164/libor-i-euribor.html?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=libor-i-euribor http://www.finansowy.pl/definicje/164/libor-i-euribor.html#comments Thu, 26 Mar 2009 00:55:36 +0000 Alicja http://www.finansowy.pl/?p=164 Jeśli przeczytaliście co to jest i jak jest ustalany WIBOR to już możecie się łatwo domyślić czym jest LIBOR, EURIBOR i ……. FIBOR oraz PIBOR?
LIBOR (London Interbank Offered Rate) to stopa procentowa kredytów oferowanych na rynku międzybankowym w Londynie. Jak w przypadku WIBOR – pierwsza litera w skrócie pochodzi od nazwy rynku/miasta, na którym określa się stawkę!   LIBOR jest ustalany o godz. 11:00 czasu londyńskiego przez 4 główne banki: Bankers Trust, Bank of Tokyo, Barclays i National Westminster, stawki są określane dla różnych okresów oraz (tym razem – w odróżnieniu od WIBOR, który dotyczy wyłącznie cen za kredyty w złotówkach) dla wielu walut:  EUR, USD, CHF, GBP, JPY. Notowania LIBOR publikowane są z siedmiodniowym opóźnieniem.
Można powiedzieć wiec, że LIBOR jest odpowiednikiem WIBOR na rynku londyńskim, dla różnych walut. Odpowiednikiem WIBID jest stawka LIBID – (London Interbank Bid Rate). Jest ona stopą procentową, według której banki są skłonne płacić za przyjmowane lokaty.

Wprowadzenie w 1999 roku nowej wspólnej waluty europejskiej EURO spowodowało, że banki w Europie stworzyły nową referencyjną stopę procentową dla rynku iędzybankowego.
EURIBOR (Euro Interbank Offered Rate) to referencyjna stopa procentowa kredytów w strefie euro oferowanych przez jeden bank innemu bankowi (tym razem pierwsza litera pochodzi od nazwy waluty – lub – jak kto woli – strefy EURO). Organizatorem Fixingu jest Europejska Federacja Bankowa (FBE – Federation Bancaire de L\’Union Europeenne). Stawki publikowane są o godz. 11:00 czasu frankfurckiego. Stopa jest wyliczana na podstawie notowań z kilkudziesięciu największych banków ze strefy EURO oraz Islandii, Norwegii i Szwajcarii, spośród ponad 4,5 tys.banków reprezentowanych przez FBE (wiedzieliście, że w Europie jest tyle banków? – no teraz chyba o kilka mniej ) . Wybór banków, których warunki udzielania kredytów brane są pod uwagę przy kształtowaniu Euribor, oparty jest na kryteriach rynkowych. Banki te należą do największych  w strefie euro i posiadają najlepszy standing oraz przeprowadzają najwięcej transakcji na rynkach strefy euro.

EURIBOR został opublikowany po raz pierwszy 30 grudnia 1998 roku dla wartości na dzień 4 stycznia 1999 r.
Zanim EURO (uwaga! nie mam tu na myśli mistrzostw świata w piłce nożnej!) opanowało Europę, funkcjonowały jeszcze inne stawki – nazywane od nazw (masło maślane – ale jak to inaczej powiedzieć?) np. we Frankfurcie – FIBOR,w Paryżu – PIBOR.
Natomiast jako pierwszą wprowadzono w 1957 roku stawkę referencyjną dla amerykańskiego dolara. W latach 60-tych i 70-tych pojawiły się kolejne: dla brytyjskiego funta, niemieckiej marki i francuskiego franka, (zastąpione teraz przez EURO), japońskiego jena, franka szwajcarskiego oraz dolarów australijskiego i kanadyjskiego.

Uczestnikami Fixingu mogą być banki krajowe lub oddziały banków zagranicznych działające w Polsce na podstawie Prawa Bankowego, spełniające wymogi określone w Regulaminie Fixingu.
Aby zostać Uczestnikiem Fixingu Bank musi otrzymać od Organizatora zaproszenie do uczestniczenia w Fixingu, złożyć  deklarację uczestniczenia w Fixingu oraz przestrzegania Regulaminu oraz otrzymać potwierdzenie nadania statusu Uczestnika Fixingu (czyli jak w każdym elitarnym klubie – musi być zaproszenie i karta członkowska). Organizatorem jest Polskie Stowarzyszenie Dealerów Bankowych – Forex Polska.
O innych warunkach uczestnictwa w Fixingu możecie poczytać w regulaminie - najważniejsze z nich to bardzo dobra i stabilna sytuacja finansowa oraz znaczna aktywność banku na polskim rynku pieniężnym co oznacza dopuszczenie do zawierania transakcji z bankiem centralnym – Narodowym Bankiem Polskim
Aktualnie w ustalaniu stawek WIBOR (Fixingu) bierze udział 13 banków.

Jak to się odbywa?
Cała operacja ustalania stawek WIBOR I WIBID ma miejsce codziennie (w dni robocze oczywiście) i trwa 15 minut od 11:00 do 11:15 (tak więc najważniejsze jest aby telefony i maile działały w tym czasie!)
Każdy z Banków uczestniczących w Fixingu zobowiązany jest do przekazania po jednej stawce po jakiej gotów jest udzielić innemu Uczestnikowi (stawka offer) i przyjąć od innego Uczestnika (stawka bid) depozyt złotowy (pożyczkę) na wszystkie terminy (o terminach była mowa w 1 cz.).

Stawki WIBOR i WIBID są obliczane jako średnia arytmetyczna stóp zgłoszonych przez uczestników fixingu, po odrzuceniu dwóch najwyższych i dwóch najwyższych wielkości. Jeśli jednak podano mniej niż 8 stawek, odrzucane są tylko dwie skrajne. W ciągu 15 minut od publikacji indeksów ustalonych podczas fixingu, banki biorące w nim udział zobowiązane są do zawierania transakcji z innymi jego uczestnikami według stawek nie gorszych od zgłoszonych tego dnia. Ma dyscyplinować uczestników systemu i zapobiec próbom manipulacji stawkami. Różnica między stawkami udzielania i przyjęcia depozytu na dany termin (spread) podawanymi przez każdego uczestnika Fixingu nie może być większa niż:
• 0.3% dla terminów O/N, T/N;
• 0.2% dla terminów od jednego tygodnia do jednego roku, określone są też  kwoty zawieranych transakcji, do wysokości których obowiązują ustalone stawki.
Stawki WIBOR i WIBID ustalone na Fixingu w danym dniu są publikowane w serwisie informacyjnym Reutersa w tym samym dniu w ciągu pierwszych pięciu minut po Fixingu.
Po co tyle zamieszania i dlaczego Fixing trwa tak krótko -  tylko 15 minut? Odpowiedź w cz.3.

WIBOR jest to oprocentowanie (inaczej stawka referencyjna lub …. cena pieniądza!), po jakim banki skłonne są udzielić pożyczek (oferują pożyczki) innym bankom na rynku warszawskim (oczywiście nie oznacza to, że bank posiadający centralę poza stolicą nie może brać udziału w wyliczeniu WIBOR – chodzi tu o wskazanie miejsca zawierania transakcji) w trakcie Fixingu.
No tak, co zdanie to kolejny, trudny termin .
Fixing to działania podejmowane w celu ustalenia stawek referencyjnych WIBOR i WIBID  dla depozytów (pożyczek) złotowych na polskim rynku międzybankowym.

WIBID to skrót od Warsaw Interbank Bid Rate czyli j.w. tylko dotyczy stawki, po której banki są skłonne przyjąć depozyt (oprocentowanie, jakie są skłonne zapłacić za pożyczkę).
Stawki WIBOR i WIBID są ustalane dla pożyczek na różne terminy – przykładowo zestawienie stawek z dziś:

Generalnie – im dłuższy termin (okres) na jaki udzielana jest pożyczka (zwana przez bankowców depozytem), tym droższy pieniądz (wyższy WIBOR – czyli wyższe oprocentowanie).
Należy pamiętać, że wartości stawek procentowych WIBOR i WIBID są prezentowane w ujęciu rocznym.
Przykładowo WIBOR 1M = 3,80 oznacza, że za depozyt złożony na okres jednego miesiąca bank udzielający pożyczki chce otrzymać odsetki w wysokości 3,8% p.a. (per annum czyli w skali rocznej).
Jeśli depozyt (pożyczka) wynosi 100.000.000 PLN to odsetki za 1 miesiąc przy tej stawce WIBOR wyniosą (100.000.000 x 3,8%) /12 = 316.667 PLN (ładna kwota!!!).

cdn ….