Komentarze do: Kredyty w kryzysie

Autor: alicja

alicja — Sun, 15 Feb 2009 18:59:42 +0000

Gabryś, zastanów się jednak co było impulsem do obecnego kryzysu! Pierwszą i podstawową przyczyną był właśnie państwowy interwencjonizm w – tylko teoretycznie – jak się okazuje – wspaniałą „rynkową w 100%” gospodarkę USA. Zarzewiem kryzysu były dopłaty rządu USA do kredytów hipotecznych! Gdyby tą sferę pozostawić bankom, a więc rynkowi, balon nigdy by się tak nie nadmuchał – i nie pękł. To nie rynek spowodował kryzys, a wręcz odwrotnie – państwowa interwencja zakłócająca rynkową równowagę. A to co się dzieje teraz – to pompowanie kasy w upadające banki i przemysł – odbije nam się jak sądzę wielką czkawka w postaci megainflacji. Bo takie są reguły rynku – pieniądz bez pokrycia w działalności gospodarczej /podaży dóbr wszelkich/ musi spowodować inflację. Czas kupować złoto!!!

Autor: Gabi

Gabi — Sun, 15 Feb 2009 16:53:34 +0000

Ależ Alicjo, pod żadnym pozorem nie mam zamiaru tworzyć konkurencyjnego blogu! Z przyjemnością zaglądam do Twojego i ewentualnie dzielę się swoimi spostrzeżeniami czy uwagami.
Komentując Twój artykuł, chciałem po prostu wyrazić swój zdecydowanie przeciwstawny pogląd do prezentowanego przez Ciebie liberalizmu ekonomicznego. Przecież w praktyce, po tych wszystkich próbach ustawienia gospodarki według zasady, w której niewidzialna ręka rynku ma doprowadzić do wspaniałego wyregulowania gospodarki – gdy doprowadza to do kolejnego już krachu na skalę światową, następuje chwytanie się coraz to bardziej wyrazistych metod interwencjonizmu państwowego. I znów, tak jak sama zauważyłaś, wysokie koszty społeczne tej utopii będą musieli ponieść zwykli ludzie – poprzez kolejne lata „zaciskania pasa”. W tym właśnie kontekście pisałem o braku możliwości podźwignięcia właśnie przez zwykłych obywateli, wszystkich ciężarów załamania gospodarczego – bo jak to robić przy spadku dochodów, utracie pracy z powodu likwidacji miejsc pracy, itp. itd.?… stąd te trudności w spłacie kredytów, które były brane w najlepszej wierze w okresie koniunktury – a wręcz, które były jednym z ważnych jej czynników, bo dawały zarobić bankom, deweloperom, producentom towarów, Państwu /w postaci płaconych podatków/itd. Jedynym realnym zabezpieczeniem przed wpadnięcie w niebezpieczeństwo dotkliwego ponoszenia kosztów kryzysu gospodarczego, byłoby ograniczenie swojej konsumpcji nawet w okresie prosperity do wysokości bieżących dochodów – ale czy to w dzisiejszej gospodarce jest realne, i czy gospodarce rynkowej chodzi o takiego konsumenta ?!
Pozdrawiam

Autor: alicja

alicja — Mon, 09 Feb 2009 21:21:24 +0000

Gabi, odwaliłeś kawał dobrej roboty! Niezły tekścik! Może konkurencyjny blog założysz? Oj już się boi „żelazna dama” . Co do sedna sprawy – myślę, że sam użyłeś argumentu potwierdzającego słuszność mojej opinii pisząc cyt.: No cóż, jest to podejście bardzo krańcowe, nieuwzględniające faktu, że – zwłaszcza, gdy okres spłaty kredytu wynosi 20-30 lat – zdarzają się w tym czasie „nadzwyczajne zmiany warunków gospodarczych”.. Właśnie chodzi o to, że biorąc kredyt na 20-30 lat należy się spodziewać zmian warunków bo jest to (jak piszesz dalej) n o r m a l n a kolej rzeczy, że koniunktura na rynku się zmienia. Właśnie o tym należy pamiętać i być przygotowanym na taką ewentualność. Albo ponieść konsekwencje. Bo silni (banki) sobie poradzą- choćby dzięki miliardom pomocy rządowej jak w USA – finansowanym nomen omen z podatków tych słabych. A wiedzieć o tym, że konsekwencje ponoszą zawsze najsłabsi …. bezcenne…

Autor: Gabi

Gabi — Sat, 07 Feb 2009 14:06:11 +0000

Witam.
Pierwsze skojarzenie po przeczytaniu tekstu – pisała go „żelazna dama” . Wynika z niego, że wszystko jest takie jednoznaczne: brałeś kredyt – płać !… bez względu na wszystko !
No cóż, jest to podejście bardzo krańcowe, nieuwzględniające faktu, że – zwłaszcza, gdy okres spłaty kredytu wynosi 20-30 lat – zdarzają się w tym czasie „nadzwyczajne zmiany warunków gospodarczych”. Nie jest to tylko czcza wymówka, ale fakt potwierdzony przez historię gospodarczą. Choćby dlatego powstało dla gospodarki rynkowej pojęcie cyklów koniunkturalnych. Raz gospodarka jest w rozkwicie – umacniają się przedsiębiorstwa, inwestują, zwiększają zatrudnienie i dochody pracowników, co z kolei przekłada się na wzrost zdolności płatniczej ludności, większe wydatki na zakupy (najpierw te z koszyka artykułów konsumpcyjnych-lepsza żywność, samochód, wycieczki zagraniczne itp, potem dóbr trwałego użytku), na realizację planów mieszkaniowych i zaciąganie kredytów.
Reasumując ten etap cyklu – rośnie stopa życiowa ludności przy rosnących dochodach, które są uzyskiwane z lepszych wynagrodzeń w okresie dobrej koniunktury gospodarczej lub pochodzą z kredytów zaciąganych na fali wysokiego w okresie prosperity tzw. wskaźnika optymizmu konsumenckiego. Zauważmy, że realizacja zasadniczej części tych potrzeb /np. zakup mieszkania/ wymaga zaciągnięcia wysokich kredytów, co wiąże się z przyjęciem na siebie wysokich zobowiązań finansowych na długie lata. Takie zachowanie konsumenta nie jest czymś wyjątkowym. W tym samym czasie banki zbierają swoje żniwo rekordowych wolumenów kredytów hipotecznych, prześcigając się w uatrakcyjnianiu swoich ofert /kredyty hipoteczne już nie tylko na 80%, czy 100% wartości nieruchomości, ale nawet na 120%, okres spłaty nawet do 40-50 lat, a 80% udzielanych jest w CHF – czy ma to cokolwiek wspólnego z rozsądkiem? co robi w tym czasie nadzór finansowy? – czyż nie chodzi tylko i wyłącznie o to, żeby jak najwięcej ludzi związać z bankami praktycznie na całe życie?/, a deweloperzy sprzedają przy rosnących cenach już nie tylko wybudowane mieszkania, ale te których budowa była na etapie przysłowiowej „dziury w ziemi” albo nawet tylko planów. Rządzący i analitycy gospodarczy wieścili jak to dochód narodowy będzie wzrastał z roku na rok, kiedy to zbliżymy się w poziomie rozwoju gospodarczego do zamykających peleton krajów dawnej Unii Europejskich, kiedy je wyprzedzimy, i kiedy zbliżymy się do tych średnich, potem je …, i potem … itd. itd
No cóż, każda górka kiedyś się kończy a potem zaczyna się stromizna spadku… I zaczęło się ! … mimo buńczucznych wypowiedzi Ważnych Osób Życia Politycznego i Gospodarczego /premier, prezes NBP, minister gospodarki, minister finansów i inni/ o tym jak silne są fundamenty naszej gospodarki, jak to możemy by wyspą spokoju na rozszalałym sztormem morzu… itp. Niestety moc sprawcza tych wszystkich proroctw okazała się zerowa – i wtedy okazało się, że jesteśmy ofiarą zmowy, globalizacji, spekulacji, wrogiej ucieczki kapitału, ataku na złotego, na GPW, itd. itd.

Jakie ma to przełożenie na konsumenta, który jeszcze rok temu w najlepszej wierze wziął kredyt przy tak dobrej sytuacji i perspektywach ? Zaczyna się zjazd cyklu koniunktury – recesja. Ograniczanie produkcji, zwalnianie pracowników, upadłość firm, lawinowy wzrost bezrobocia. Co z tego wynika dla kredytobiorcy z zobowiązaniem do spłaty kredytu przez 30 lat /tym bardziej jeśli był to kredyt w CHF – a w ciągu pół roku jego kurs w odniesieniu do zł wzrósł o ponad 50% /?

Czy w tym momencie z czystym sumieniem możemy mu powiedzieć za wyznawcami zasady „widziały gały co brały” ? Według mnie to nic innego jak przerzucanie całej odpowiedzialności za krach gospodarczy na kredytobiorcę. Oczywiście tak się w praktyce dzieje, bo z formalnego punktu widzenia, gdy kredytobiorca trwale nie spłaca zobowiązań – bank nie wnika w przyczyny tego faktu /nie interesuje go, że kredytobiorca stracił pracę, bo zlikwidowano jego zakład, i nie może nigdzie jej zdobyć na skutek wysokiego wzrostu bezrobocia/ – po prostu uruchamia procedury egzekucyjne, a więc komornik, licytacja nieruchomości, często sprzedaż za niewspółmiernie niską cenę /bo w okresie recesji podaż wysoka a chętnych na zakup niewielu/ itd.
Niestety historia zna przebieg takich wydarzeń – choćby czasy Wielkiego Kryzysu, które doprowadziły do przeolbrzymich napięć społecznych, w Europie była to pożywka rozwoju wszelkich nacjonalizmów i faszyzmu, w USA banki pozbawiły ziemi setki tysięcy farmerów, z milionów uczyniono ludzi bezdomnych, tułających się po kraju w poszukiwaniu szans przeżycia. Koszty społeczne – szalone.

Nie neguję potrzeby zachowania roztropności przy zaciąganiu kredytów i solidnego wywiązywania się z zobowiązań. Opisując powyższe, pragnę jedynie zwrócić uwagę, że nie zawsze brak możliwości obsługi zadłużenia wynika wyłącznie z subiektywnych czynników, leżących po stronie kredytobiorcy. Żyjąc w świecie, w którym funkcjonują określone realia gospodarcze nie jesteśmy w stanie być ponad nimi.
Pozdrawiam serdecznie
Gabi

Autor: Aga

Aga — Tue, 03 Feb 2009 18:58:06 +0000

Co racja to racja
Dobrze napisane.